Evet erkek çocukların anneye düşkün olduğunu bilirdim.Üniversitedeki ders notlarımdan da hatırlıyorum.Ama herkes Aras gibi mi onu bilemiyorum. Aşırı derecede bağlı bana.Ben mutfaktaysam mutfakta , kitap okuyorsam başucumda , uzanıyorsam yanımda.Hatta lavobada bile kapıda.Rahatsız mıyım ? Tabi ki hayır.Ama bazen korkuyorum.Kimlik karmaşası yaşamasından. Gerçi şimdilik olumsuz bir şey yok. Makyaj malzemelerimi sürmek istemiyor :) Ama bazen biraz da babasıyla vakit geçirse dediğim olmuyor değil.Ama babasıyla anlaşamıyor sanki.Babasıyla bi yere gittiğinde babası sinirli dönüyor eve.Onu bunaltıyormuş.Oysa ki benim en büyük hobilerimden onunla bi yere gitmek.Beni hiç yormuyor ki. Dediğim hiç bir şeye itiraz etmiyor.Yanımda 4 değil de 14 yaşında bi çocukla geziyorum sanki.Sanırım ona nasıl davranmam gerektiğini çok iyi biliyorum.Biraz nazlı bi çocuk yapmış olabilirim. Ama olsun daha çok küçük.
Dün biraz rahatsızdım. Okuldan eve gelince biraz uzandım.2 saatçik :) O arada babasıyla sürekli bi kuma havaları.Seslerinden uyuyamadım zaten.Defalarca geldi öptü kaldırmak istedi.En son kalktım artık.Ve ilk cümlesi "Annecim uyumasan olmaz mı ? Sen uyuyunca çok sıkılıyorum.Kendimi yalnız ve mutsuz hissediyorum. " Ağlamak istedim diyebilirim.Minik yavrum benim ne kadar da bağlı bana.
En büyük duamsın oğlum.Allah beni sensiz , seni de bensiz bırakmasın. Allah hiç bir yavruyu annesiz bırakmasın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder