Can parçam bugün 34 aylık oldu.2 ay sonra 3 yaşı bitiyor kuzumun.Dile kolay tam 3 yıl bitecek.Ne ara geçti o zaman insan farkına varmıyor.Hayatım ikiye bölündü.Arastan önce ve Arasla sonra.Sanki ben boşa yaşamışım o yokken.Düşünüyorum ne yapıyordum ben o yokken.Uyuduğu anda bile sıkılıyorken onsuz nasıl geçmiş yıllarım.22 yaşındaydım nikahım olduğunda.25 yaşındaydım oğlum doğduğunda.Keşke hiç beklemeseymişim.
Aras şimdilerde tüm ailenin maskotu durumunda.Dede anneanne büyükbaba babaanne dayilar amcalar teyze hala bayiliyor konuşmalarına.Geçen yatarken bana " Annecim biyiyoy musun ben seni hey şeyden çok seviyoyum.Kindeyden( kinder) bile çok seviyoyum inanki." dedi.Çikolatadan bile çok seviyorsa şanslıyım o zaman :)
Tam bir dede hayranı.Gözünü açar açmaz "Sen uyu annecim ben dedemin yanina gidiyoyum onu uyandıyıcam."
En sık kullandığı cümle "Ne yapabiliyim?" Aras niye uyumuyorsun.Ne yapabiliyim uykum yok
Aras yemeğin bitmedi.Ne yapabiliyim bitmesin.
Aras oyuncaklarını niye toplamıyorsun.Toplamak istemiyoyum ne yapabiliyim.
Bu ne yapabilirimlerle ve canım öyle istiyor cümleleriyle yaşıyoruz bu sıralar.
Kardeş sevdamız var bir de. Sürekli bir kardeş istemece.Elini karnıma koyup "Annecim hadi aytık çıkay kaydeşimi ya" diyip duruyor :) Abi olcakmış.Elinden tutup parka götürcekmiş falan filan.Kuzum benim.
Ömrün çooook olsun canyavrum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder